( براي محمد رضا لطفي عزيز )

   پيش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم

   كه بياني چو بيان تو ندارد سخنم

 

   ره نگردان و نگه دار همين پرده ي راز

   تا من از راز سپهرت گرهي باز كنم

 

   صبر كن اي دل غمديده كه چون پير حزين

   عاقبت مژده ي نصرت رسد از پيرهنم

 

   چه غريبانه تو با ياد وطن مي نالي

   من چه گويم كه غريب است دلم در وطنم

 

   همه مرغان هماواز پراكنده شدند

   آه از اين باد بلاخيز كه زد در چمنم

 

    شعر من با مدد ساز تو آوازي داشت

   كي بود باز كه شوري به جهان در فكنم

 

   ني جدا زان لب و دندان چه نوايي دارد؟

   من ز بي همنفسي ناله به دل مي شكنم

 

   بي تو ديگر غزل سايه ندارد لطفي

   باز راهي بزن اي دوست كه آهي بزنم

 

                                           ه.الف.سايه

/ 4 نظر / 7 بازدید
پريسا

منم اين شعر رو خلی دوست دارم قشنگ ب بوووووووووود

نازی

قشنگه بازم بنويس

روح

خوب به سلامتی در اینجا دیگه واقعا تخته شد انگار...خدا بیامرزدش! وبلاگ خوبی بود!

مینا

روزهاست حرفی برای گفتن نمانده ،این را تنها تو می دانی تویی که هرگز دستی برای رفتن تکان ندادی وپنجره ای که انتظار آمدنت را می کشد....