سكوت، صداي گام هايم را باز پس مي دهد.

  با شب خلوت به خانه مي روم.

  گله اي كوچك از سگ ها بر لاشه ي سياه خيابان مي دوند،

  خلوت شب آن ها را دنبال مي كند.

  و سكوت، نجواي گام هاشان را مي شويد.

  من او را به جاي همه برمي گزينم،

  و او مي داند كه من راست مي گويم.

  او همه را به جاي من برمي گزيند،

  و من مي دانم كه همه دروغ مي گويند.

  چه مي ترسد از راستي و دوست داشته شدن،

                         

                             سنگدل برگزيننده ي دروغ ها!

 

 صداي گام هاي سكوت را مي شنوم.

  خلوت ها از باهميِ سگ ها بهترند.

  سكوت، گريه كرد ديشب!

  سكوت، به خانه ام آمد!

  سكوت، سرزنشم داد!

  و سكوت ساكت بود سرانجام!

 

 چشمانم را اشك پر كرده است...!!!

                         

                             مهدي اخوان ثالث

/ 0 نظر / 11 بازدید